بار فراق پدر

در سوک پدر

بر دوش کشم بار فراق پدرم را
خم کرده دگر این غم سنگین کمرم را

مدام بر لب این زمزمه دارم که بیامرز
یا رب ز کرم روح بلند پدرم را

می‌گفت مرا غیر درِ خانة ارباب
جایی نفشانم ز رخ اشک بصرم را

بال و پَرم از عشق حسین است، نسوزد
عالَم اگر آتش بزند بال و پرم را

در روز جزا بهر شفاعت بدهیدم
یک رشته‌ی زلف شَه والا گُهرم را

اندازه‌ی ریگی ز بیابان نشود گر
بر پاش بریزم همه ذوق و هنرم را

در روضه‌ی او جای سرشکم بگذارید
تقدیم کنم قطره به قطره جگرم را

بر منبرِ نی رفت و فرمود که ای عشق
تفسیر نما بر همه آیات سرم را

آگاه کن از حجت حق بر سرِ نیزه
هر کوردلی را که ندارد خبرم را

من سرور شمس و قمرم، منشاء نورم
جوینده‌ی معراج بیابد اثرم را

شعر از حسنعلی بالایی